Historia Buka i Jel wywodzi się z dawnych karpackich podań. To opowieść o miłości, która pozwala odkryć tajemnicę nazwy góry Bukovel.
Dawno, dawno temu, kiedy leśne rusałki rozmawiały z ludźmi, pomagały im hodować zwierzęta i odnajdywać lecznicze zioła, świat wyglądał inaczej. Ludzie otaczali szacunkiem każde źdźbło trawy, rozumieli szum drzew i śpiew górskich rzek, a żadne drzewo nie mogło zostać ścięte bez pozwolenia Ducha Lasu. Właśnie w tych odległych czasach spotkali się Buk, syn człowieka, i Jel, córka Ducha Lasu. Młodzieniec zdobył serce leśnej rusałki piękną grą na skrzypcach i znajomością sekretów dzikich zwierząt. Jel z zachwytem słuchała także jego opowieści o zwyczajach i codziennym życiu ludzi.
Od tamtej chwili stali się nierozłączni. Razem witali pierwsze promienie poranka, wypasali bydło, zbierali wonne zioła, kąpali się w porannej rosie i wsłuchiwali w ptasi śpiew. Jel zdradzała Bukowi sekrety lasu, których zwykli śmiertelnicy nie mieli prawa poznać. O wszystkim dowiedziały się sowy, które doniosły o tym jej ojcu, Duchowi Lasu. Ten wpadł w gniew. Choć leśne istoty od dawna żyły w zgodzie z ludźmi, nie chciały odsłaniać przed nimi wszystkich swoich tajemnic.
Duch Lasu zabronił córce wychodzić na połoniny i zbliżać się do ludzkich siedzib. Zrozpaczony Buk wszędzie szukał ukochanej, lecz bezskutecznie. Na rozkaz władcy lasu drogę zastępował mu bowiem Błud – leśny duch, który sprowadzał młodzieńca na manowce, wiódł go w nieprzebyte zarośla albo nad głębokie, rwące potoki. W końcu Buk wspiął się na Howerlę, najwyższy szczyt Karpat, i zawołał: "Duchu Lasu, kocham twoją córkę! Pozwól nam się pobrać!". Góry milczały. Milczał również las. Tylko Wiatr zaszumiał w odpowiedzi: "Nigdy, przenigdy syn człowieka nie poślubi leśnej królewny. Lecz jeśli razem odnajdą kwiat paproci dokładnie w chwili jego rozkwitu, będą mogli pozostać ze sobą. Jeśli się spóźnią, opadną na ziemię niczym rosa".
Buk, syn człowieka, i Jel, córka lasu, długo szukali legendarnego kwiatu paproci. Odnaleźli go jednak dopiero wtedy, gdy jego blask już gasł. Zakochani opadli na ziemię pod postacią rosy, a wraz z nadejściem świtu na górze, którą dziś znamy jako Bukovel, wyrosły dwa drzewa – potężny buk o rozłożystej koronie i smukły świerk.
Autor tekstu: Vasyl Volochii
Przypis
Autorem legendy wyjaśniającej pochodzenie nazwy góry Bukovel był Vasyl Volochii, wieloletni dyrektor artystyczny kurortu Bukovel, który znał Karpaty i czuł ich ducha jak mało kto. Nie ograniczał się do organizowania uroczystości. Z pasją odkrywał autentyczne szczegóły huculskiej codzienności, a następnie splatał je w barwne, pełne poezji opowieści. Kilka lat temu dusza Vasyla odleciała do Wyraju – krainy znanej ze słowiańskich wierzeń. Pozostał jednak jego niezwykły dar opowiadania historii. To dzięki niemu góra Bukovel zyskała własną baśniową legendę, która dziś ożywa na tej stronie internetowej.